Οι τεκτονικές πλάκες είναι μεγάλα τμήματα της λιθόσφαιρας που καλύπτουν την επιφάνεια της Γης σαν γιγαντιαία παζλ. Κάθε πλάκα αποτελείται από τον ηπειρωτικό και τον ωκεάνιο φλοιό και το επάνω τμήμα του μανδύα. Οι κυριότερες πλάκες είναι η Ευρασιατική, η Αφρικανική, η Αμερικανική (βόρεια και νότια), η Ειρηνική, η Ανταρκτική και η Ινδο-Αυστραλιανή, ενώ υπάρχουν και πολλές μικρότερες.
Οι πλάκες αυτές κινούνται αργά, αλλά ασταμάτητα, με αποτέλεσμα να συγκρούονται, να απομακρύνονται ή να γλιστρούν μεταξύ τους. Αυτές οι κινήσεις οδηγούν στην ορογένεση (δημιουργία οροσειρών), στη δημιουργία νέων ωκεάνιων λεκανών, στην ηφαιστειακή δραστηριότητα και στους σεισμούς.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην περίπλοκη περιοχή μεταξύ της Ευρασιατικής πλάκας προς βορρά και της Αφρικανικής πλάκας προς νότο. Η σύγκλιση αυτών των πλακών, σε συνδυασμό με την κίνηση της Ανατολίας προς τα δυτικά και τη συμπεριφορά μικροπλακών όπως της Αιγιακής και της Αδριατικής, καθιστούν τον ελληνικό χώρο ένα από τα πιο σεισμογενή τμήματα του πλανήτη.