Η Ανατολία (Μικρά Ασία) φιλοξενεί ένα από τα πιο ενεργά ρηξιγενή συστήματα της Ευρασίας: το λεγόμενο Βόρειο και Νότιο ρήγμα της Ανατολίας. Τα ρήγματα αυτά αποτελούν τα όρια της μικροπλάκας της Ανατολίας με τις γειτονικές πλάκες και έχουν δώσει κατά το παρελθόν πολύ ισχυρούς σεισμούς.
Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια περιοχή όπου συγκλίνουν η Ευρασιατική, η Αφρικανική και η Αραβική πλάκα. Η μικροπλάκα της Ανατολίας “συμπιέζεται” ανάμεσά τους και μετακινείται γενικά προς τα δυτικά. Καθώς μετακινείται, δημιουργούνται δύο μεγάλα ρήγματα: το Βόρειο ρήγμα της Ανατολίας, που διατρέχει την Τουρκία από ανατολικά προς δυτικά (συχνά συγκρίνεται με το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια), και το Νότιο ρήγμα της Ανατολίας, που βρίσκεται νοτιότερα.
Οι σεισμοί του 17 Αυγούστου 1999 στο Ιζμίτ (7,4R) και της 12ης Νοεμβρίου 1999 στο Ντούζτζε (7,2R) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της δραστηριότητας του Βορείου ρήγματος της Ανατολίας. Η κίνηση της Ανατολίας επιδρά και στον ελληνικό χώρο, συμβάλλοντας στη σεισμική δραστηριότητα του Αιγαίου και του Ελληνικού τόξου.