Η κλίμακα Ρίχτερ (Richter) είναι ίσως η πιο γνωστή μέθοδος ποσοτικοποίησης των σεισμών. Εισήχθη το 1935 από τους Charles F. Richter και Beno Gutenberg για να περιγράψει το τοπικό μέγεθος (ML) ενός σεισμού, δηλαδή το μέγεθος της πηγής του γεγονότος ανεξάρτητα από το πώς γίνεται αισθητό.
Η κλίμακα Ρίχτερ είναι λογαριθμική: μια αύξηση κατά μία μονάδα στην κλίμακα αντιστοιχεί σε δεκαπλάσια αύξηση στο πλάτος των σεισμικών κυμάτων που καταγράφονται και σε περίπου 31,5 φορές περισσότερη ενέργεια που απελευθερώνεται. Έτσι ένας σεισμός μεγέθους 6.0 απελευθερώνει πολύ περισσότερη ενέργεια από έναν σεισμό μεγέθους 5.0.
Η αρχική κλίμακα Ρίχτερ ορίστηκε για σεισμούς που καταγράφονταν από σεισμογράφους τύπου Wood–Anderson σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από το επίκεντρο. Για πολύ μεγάλους σεισμούς η κλίμακα “κορέννυται” και δεν αποδίδει τις πραγματικές διαστάσεις του γεγονότος. Για τον λόγο αυτό οι σεισμολόγοι χρησιμοποιούν σήμερα άλλες κλίμακες, όπως το μέγεθος σεισμικής ροπής (Mw), που βασίζεται στην ενέργεια που απαιτείται για να “σπάσει” το ρήγμα.